Tahu tak perasaan teruja blogging tu buat aku tak perasan aku boleh blogwalking sampai dua jam?
Tahu tak perasaannya bila blogwalking baca entri kawan-kawan rasa nak tinggal komen, tapi aku tak tahu nak tulis apa sebab segan?
Tahu tak perasaan exitednya bila dapat notification ada komen masuk padahal entri baru up?
Tahu tak perasaannya bila masa tinggal komen kat blog kawan dalam masa yang sama kawan tu tinggal komen kat entri kita jugak? Rasa macam ada chemistry.
Tahu tak rasa macam mana perasaan tak sangkanya bila ada orang sudi nak singgah blog aku padahal tengah malam buta?
Oh! Itu poyo. LOL! Macam baru semalam blogging.
Serius aku pegi semua blog terutama yang kat side bar, baca entri kawan-kawan, ada yang dulu single, sedih-sedih dah ada buah hati. Ada yang dulu dah tunang, sekarang dah kawen. Ada jugak yang sedang tunggu baby deliver. Ada yang baru tau mengandung. Ada yang dah habis degree, sambung belajar master dah. Ada yang dah lama tak blogging tapi muncul balik. Ada yang bla.. bla.. bla.. Senyum-senyum baca entri sorang-sorang. Rindunya lah. Sedar tak sedar pukul 2 pagi.
Baca, nak komen. Tapi tak tahu macam mana nak start conversation. Ada yang memang contact lagi dengan aku sampai sekarang tu aku tak la segan nak komen entri. Ada yang aku nak komen, nak tanya soalan, tp rasa teruk sungguh tak tau apa cerita. So baca satu-satu lastnya tak komen. Sebab memang tak tahu nak komen apa. Tapi ada jugak yang memang aku tak contact langsung, tapi aku boleh komen.
Tahu apa yang lebih poyo? Report tak sentuh langsung, tapi malam ni aku boleh Up dua entri. Jangan esok hp bunyi pagi-pagi bos tanya report. Bos tanya payment. Baik off wasap siap-siap.
ok bai! Nak tido!
p/s : Poyo tu apa eh sebenarnya? Serius aku rasa best je dengar orang sebut poyo. Tapi exactly meaning aku tak tau. Poyo! =D